Hier rechts… daarna de brug over… god, dit schiet niet op dit wandelen… het is wel zaak nu bij de les te blijven… de hoofdzaken van de bijzaken onderscheiden… we hebben wat boodschappen te doen en… godver daar gaat mijn foon… het is mam… heb ik daar nu tijd voor?... ja ok, ik loop hier ook maar… ik kan ondertussen wel bellen...
‘Mam! Sorry dat ik niet eerder belde. Hoe is...’
‘Papa heeft een hersentumor. Hij heeft een epileptische aanval gehad, die blijkt door een...’
Het verkeer over de Kinkerbrug verstomt tot een zacht geruis... in de verte begint een machine heipalen in de grond te beuken… het gedreun komt alras dichterbij… naarmate het mechanische lawaai dichterbij komt vertraagt het verkeer van normaal via slomo tot stilstand… de lucht kleurt tot een metalig grijs… evenals de gebouwen en de straten… alles verandert in een donkergrijsblauw metaal en alles komt tot stilstand… Everything is coming to a Grinding Halt van The Cure… het gedreun van het heien gaat via een crossfade over in het gebeier van een grote kerkklok… bim bam…
‘Rupert…?’
‘Mama… wat gebeurt er?....’
Mijn stem klinkt als een krakende kerkdeur…
‘Je vader voelde zich gisteravond niet goed en...'
'De klokken luiden!... the holy hour!'
'Wat?... Rupert!'
Mam begint te huilen… het oorverdovend luiden van de klok doet alle metaalgrijsblauw om mij heen barsten... ineenstorten als loslatend glazuur van een taart… ik stort mee in...
Een engel… hij kijkt me aan… achter hem een stralende, lichtblauwe lucht… de bovenleidingen van de tram… het gezicht van een vrouw verschijnt naast hem… haar mond lijkt wat te zeggen maar ik hoor niets... ik voel alleen het gedender van de passerende tram over de brug… ik kijk naar rechts en daar staat nog een man… een Turk of een Marokkaan… een donkere medelander… ik kan ze nooit uit elkaar houden… met mijn telefoon aan zijn oor… hij buigt zich naar me toe... er komt een boodschap door…
'Het is je moeder'
Hij geeft mij de telefoon.
'Mam...'
'Gaat het lieve jongen?'
'Ik ben gevallen… wat is er gebeurt?'
'Papa ligt in het VU, hij heeft een scan gehad, in zijn hoofd heeft hij een gezwel ter grootte van een tennisbal. Kom je hier heen?'
‘Ja ok… het VU?'
'Nog wel ja, kom je?'
'Ja ja...'
Dat zeg ik dan wel maar ik was heel wat anders van plan… keuzes, prioriteiten stellen betekent ook anderen teleurstellen.... ik vind dat lastig want wat is belangrijker: je eigen weg volgen en je daaraan vast houden of je eigen belang laten varen voor het belang van de ander?... hier lig je dan op de brug… ik kijk om mij heen… mijn 'engel' is een gewone man die in gesprek is met een gewone vrouw… alhoewel gewoon...ze kijkt mij aan met haar bolle ogen… veel te groot die ogen als je het mij vraagt… dat is toch niet normaal… het lijkt wel of haar ogen elk moment uit hun kassen kunnen rollen… ik denk aan Mona Lisa… haar milde glimlach… haar exotische, donkere ogen waaraan geen licht lijkt te kunnen ontsnappen… haar volle lippen… haar donkere lange krullende haar… wie zijn zij die anderen?... wat moeten zij van mij?... of moet ik iets van hen?...
'Gaat het mijnheer?'
De vriendelijke medelander lijkt verder te willen… gelijk heeft hij...
'Ja, dank u wel.'
Het klinkt wat armoedig dit 'dank u wel'... ik zou hem wel geld willen geven… maar dat heb ik niet op zak… de man legt kort een hand op mijn schouder en vervolgt zijn weg over de brug… ik moet ook verder… ik moet ook doorgaan… maar ik kan niet alles tegelijkertijd… maar goed dat de tijd is uitgevonden… dan gebeurt tenminste niet alles tegelijkertijd… al lijkt het soms wel zo… de vrouw met de bolle ogen staart mij aan… het lijkt of die elk moment uit hun kassen kunnen vallen… bizar… met de beste wil van de wereld is dit niet een normale vrouw te noemen… ik denk weer aan Mona Lisa… aan haar handen die het fruit pakken alsof het edelstenen zijn...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten