Rupert loopt naar de toiletten.
Een jongetje van vier, vijf jaar probeert te plassen in het urinoir maar het is net te hoog voor hem. Zijn gulp is open, hij heeft zijn piemel er al uit gehaald en probeert op zijn tenen balancerend over de rand van het urinoir te komen.
‘Zal ik je optillen?’
Het jongetje kijkt hem aan en knikt. Rupert pakt hem onder zijn oksels en tilt hem op. Het jongetje plast. Als het jongetje klaar is laat Rupert hem weer zakken en bergt het jongetje zijn zaakje op.
‘Mannen moeten elkaar een beetje helpen, toch?’
Het joch zegt niets en wil weg lopen.
‘Moet je je handen niet wassen?’
‘Ik ben al vijf hoor.’
‘Oh, dan hoeft het niet meer?’
‘Nee, dan ben je groot, dan mag je het zelf weten.’
Rupert maakt een boksvuist en houdt deze voor de jongen. Het joch bokst tegen de vuist en loopt het toilet uit.
Rupert neemt plaats voor het urinoir, doet zijn gulp open en moet opeens hardop lachen als hij denkt aan wat het jongetje zei: als je vijf bent ben je groot en mag je zelf bepalen wanneer je je handen wast.
“Ik ben zevenentwintig. Mag ik bepalen wat ik zelf wil en niet wil?”
Terwijl hij deze vraag aan zich zelf stelt kijkt hij in het spiegeltje dat aan de wand voor hem hangt. Donkere lokken haar hangen voor zijn ogen. In het summiere licht van het toilet kan hij zijn ogen nauwelijks zien. De plas wil niet komen. Hij ademt diep in en uit.
“Relax Rupert.”
Hij vraagt zich af wat zijn drama is. Hij zal straks toch iets moeten vertellen aan Lena. Misschien moet hij haar vertellen over zijn knalheldere hallucinaties? Zijn onontkoombare fantasieën en waanbeelden? Is dat dramatisch genoeg? Hij kijkt naar beneden, naar zijn lid in zijn hand. Waarom komt de plas niet? Hij voelde net toch echt aandrang.
Hij denkt aan toen hij vroeger thuis als klein jongetje door zijn moeder op het toilet werd gezet om te plassen. Als er dan geen plas kwam deed zijn moeder het kraantje naast de wc aan op een klein straaltje en maakte ze een sissend plas geluid: pssssssst. Hij boog zich dan voorover om zijn voetjes te pakken. Hij luisterde naar het lopende water in het fonteintje. Dan kwam de plas wel. Door deze herinnering begint hij nu ook echt te plassen. Het werkt nog steeds.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten